طلوع سرد

باز هم از خود به عقاب آمده ام /می زده و مست وخراب آمده ام

لحظه ای آرام وقرارم که نیست/هیچ رهی بهر فرارم که نیست

کاش مرا مرگ رهایی دهد      /       شایدم اینگونه بهایی دهد

یک نفسم راحت و آرام نیست /شادی دل جز هوسی خام نیست

غم همه جا بار دل تنگ من /این دل نفرین شده هم ننگ من

کاش که از سینه برونش کشم/ پیش نگاه تو به خونش کشم

کاش که در پای تو اندازمش/زیر قدمهای تو اندازمش

عمر چنین کوته ورنج دراز/ازتو همه دوری واز من نیاز

وای از این تجربه اندوختن/وای از این سوختن و سوختن

بازی و بازیچه ام انگاشتی/داعیۀ قتل مرا داشتی

آه قلم کار دلم را بساز/هستی من را همه یک جا بباز

زان که رسیداست به آخر سخن/نقطۀ پایان به حسابم بزن

تا که ترا هم بگذارم زمین/نقطۀ پایان وتمام وهمین

من بی تو می میرم

آه ،ای تمام هستیم ازتو      

ای شور وحال ومستیم از تو

روزی مبادا قصه گوی دیگران گردی

روزی مبادا آرزوی این وآن گردی

روزی مبادا پا نهی بر آنچه می گویی

روزی مبادا بگذری،از آنچه می جویی

گر با دلم نا مهربان گردی

گر آشنای دیگران گردی

می میرم از وحشت

چون لاله در صحرای رسوایی

می سوزم از اندوه تنهایی

غمگین تر از مهتاب پاییزم

جام تهی از باده ام،از قصه لبریزم

با من مدارا کن

جام دلم پر از شراب عاشقی ها کن

در دست من دست وفا بگذار

تا زیر پایت فرش سازم هستی خود را

من با تو می مانم ،من بی تو می میرم

بگذار تا همچون پرستوها

در کنج آن دل آشیان سازم

من آن قفس را دوست می دارم

بگذار تا خود را نهان سازم

ای قصه گوی دل

ای آرزوی دل

با من مبادا بی وفا گردی

با دیگری پیمان ببندی آشنا گردی

آه ای تمام هستسم از تو

از پای دل مگشای زنجیرم

من بی تو می میرم

من کیم؟آن شکسته،رفته زیادتک درختی که برگ و بارش نیست . پای در گل ،اسیر طوفانها آن خزانی که نو بهارش نیست. ورقی پاره از کتاب زمان غصه ای نا تمام و تلخ آغازاشک سردی چکیده بر سر خاک نغمه هایی شکسته در دل         ساز تو که بودی ؟ همه بهار ،بهار در نگاهت شراب هستی سوز

از کجا آمدی؟که چشم تو شد در شب قلب من ،طلیعۀ روز

در رگت خون زندگی جاری تنت از شوق وآرزو لبریز

تو طلوع و من آن غروب سیاه تو سرا پا شکوفه، من پاییز

راستی را شنیده بودی هیچ شوره زاری که گل در آن روید؟

یا زشبهای تیره،آخر ماه دلی افسرده روشنی جوید؟

تو که بودی ؟که شوره زار دلم... با تو سرشار برف و باران شد

کاسۀ خشک چشمهایم باز تازه شد ،رنگ چشمه ساران شد سبز گشتم ، زنو جوانه زدم.... با تو گل کردم وبهار شدم

هر رگم جوی خون هستی شد پر شدم ، پر زانتظارشدم

وای بر من چرا ندانستم  به وفای گل اعتباری نیست

شاخه ای را نچیده می بینم در کفم غیر نیش خاری نیست.

 آيا تاكنون با پيشامدهاي ناكام كننده اي در زندگي مواجه شده ايد، طوري كه دلتان بخواهد به همه چيز خاتمه دهيد؟ آيا تاكنون مرگ به عنوان راه حلي بهتر از مبارزه با زندگي برايتان مطرح شده است؟ بسياري از مردم در دوره اي از زندگي خود به مرگ فكر كرده اند ولي تعداد بسيار كمي از آنها واقعاً به خودكشي عمل مي كنند. بحران خودكشي تجربه اي مغشوش كننده, دردناك و سخت است. براي بيرون آمدن از بحران خودكشي, تعيين عوامل ايجاد كننده بحران, فهم احساسات شخص خودكشي كننده و مواجهه با افكار خودكشي گرا مسائل بسيار مهم و اساسي هستند.

چه چيزي به بحران خودكشي منجر مي شود؟

يك بحران خودكشي معمولاً توسط يك تجربه آسيب زا و يا مجموعه اي از تجارب كه احساس ارزشمندي شخص را پايمال مي كنند, ايجاد مي شود. اين تجارب شامل يك فقدان اساسي, ناكامي در نيل به اهداف شخصي و يا مشكلات شخصي دراز مدت مي باشند. زماني كه نظام مقابله اي شخص قادر به رويارويي با تجارب منفي زندگي نباشد, افسردگي و يأس ناشي از آن مي تواند شخص را به افكار خودكشي آسيب پذير نمايد.

 احساسات شخص خودكشي كننده

عموماً شخص در معرض خودكشي به دليل احساس بيگانگي از تعاملات اجتماعي كناره گيري مي كند. او در پس انبوه جمعيت احساس انزوا و تنهايي مي نمايد. نيروي لازم براي عملكردهاي روزانه كاهش مي يابد. احساس خستگي و نوسانات خلقي ايجاد مي شوند. خواب, خوراك و عادات مراقبت از خود از نظم معمول خارج مي گردند. شخص ممكن است بدليل سخت و غير قابل تحمل بودن الزامات زندگي از خوردن خودداري كند, در خواب مشكل داشته باشد, كلاس درس يا كار خود را فراموش كند و از آرايش ظاهري خود غفلت نمايد. عواطف خشم, آسيب و غمگيني احساس نااميدي و درماندگي فرد را در بر مي گيرد.